Piły ścienne

Piła ścienna to maszyna do cięcia betonu i żelbetu tarczą diamentową prowadzoną po szynie zakotwionej w ścianie lub stropie. Głowica przesuwa się mechanicznie, a operator steruje nią zdalnie, więc rzaz jest prosty i prostopadły. Tarcze o średnicy 600–1600 mm dają głębokość cięcia rzędu 250–700 mm, czyli pozwalają przejść przez pełny przekrój ściany nośnej. Maszyna służy do wycinania otworów drzwiowych i okiennych, przebić instalacyjnych oraz kontrolowanych rozbiórek.

Średnica tarczy powinna ponad dwukrotnie przekraczać grubość przecinanego elementu, ponieważ głębokość cięcia to około połowa średnicy pomniejszona o kołnierz i osłonę. Ściana 240 mm wymaga tarczy 600–650 mm, strop 300 mm — rzędu 800 mm, a przekrój 500 mm — 1200 mm albo cięcia z obu lic po wspólnej osi. Powyżej ok. 700 mm grubości pracę przejmuje piła linowa, która nie ma ograniczenia przekroju. Do żelbetu z gęstym zbrojeniem dobiera się segmenty o twardszej osnowie.

Piła ścienna wygrywa tam, gdzie liczy się głębokość i prostopadłość rzazu. Przecinarka ręczna zagłębia się na ok. 100–150 mm i prowadzona jest siłą operatora, więc na ścianie 240 mm nie przejdzie na wylot ani nie utrzyma prostej krawędzi na dwumetrowym odcinku. Piła po prowadnicy tnie na 250–700 mm z jednego stanowiska, pracuje pionowo i nad głową. Kosztem jest montaż szyny, zwykle 20–40 minut, i zasilanie z agregatu.

Uruchomienie wymaga czterech rzeczy: jednostki zasilającej, wody, kotew i odbioru szlamu. Piły hydrauliczne potrzebują agregatu rzędu 9–20 kW, tłoczącego 35–65 l/min przy ciśnieniu do ok. 230 bar, piły elektryczne wysokiej częstotliwości — zasilania trójfazowego 400 V z przetwornicą. Chłodzenie zużywa 3–8 litrów wody na minutę, czyli 180–480 litrów na godzinę cięcia. Szynę mocuje się kotwami, a przed pierwszym nacięciem sprawdza się przebieg instalacji i podparcie wycinanego bloku — metr kwadratowy ściany 200 mm waży ok. 480 kg. Zestaw skompletujesz w dziale agregatów zasilających.