Traktorowe agregaty do ciągników

Moc ciągnika dobiera się według reguły zwykle rzędu 1,5–2 KM na każdy 1 kVA agregatu. Jednostka 18 kVA wymaga więc około 27–36 KM, a 27 kVA — około 41–54 KM. Zapas ponad minimum ma znaczenie, bo pod pełnym obciążeniem ciągnik musi utrzymać stałe obroty WOM. Drugi warunek to zgodność prędkości wału: agregat przypisany do 540 obr/min nie może pracować na 1000 obr/min. Trzeci — udźwig trzypunktowego układu zawieszenia, bo maszyny powyżej 20 kVA ważą kilkaset kilogramów.

Różnica leży w źródle napędu i koszcie utrzymania. Agregat traktorowy to prądnica, przekładnia i tablica rozdzielcza, więc przy 18 kVA waży wyraźnie mniej niż jednostka spalinowa tej samej mocy i kosztuje ułamek jej ceny. Nie wymaga wymiany oleju ani filtrów i nie ma w nim paliwa starzejącego się przez 6–12 miesięcy przestoju. Płaci się za to brakiem samodzielności: bez pracującego ciągnika maszyna jest bezużyteczna i nie da się jej wpiąć w automatykę samoczynnego załączenia rezerwy.

Częstotliwość prądu jest pochodną obrotów wału, więc ustawia się je przed podłączeniem odbiorników i blokuje ręcznym gazem. Przy wale 540 obr/min przekładnia rozpędza prądnicę do 3000 obr/min, co odpowiada 50 Hz; odchyłka 5% w dół daje już około 47,5 Hz i przegrzewanie silników elektrycznych. Kontrolę prowadzi się na wskaźniku częstotliwości agregatu — jeśli po dociążeniu wartość spada poniżej 49 Hz, trzeba podnieść obroty lub odłączyć część odbiorników.

Agregat 18 kVA oddaje przy cos φ 0,8 około 14,4 kW mocy czynnej, co w gospodarstwie wystarcza na równoczesną pracę hali udojowej, schładzalnika mleka, wentylacji obory i pomp wodnych. Kluczowy jest nie sumaryczny pobór, lecz prąd rozruchowy: silniki indukcyjne pobierają przy starcie 3–7-krotność prądu znamionowego, dlatego największy odbiornik uruchamia się jako pierwszy. Podłączenie do instalacji budynku wymaga przełącznika odcinającego sieć, montowanego przez elektryka z uprawnieniami.