Elektryczne przecinarki ręczne

Elektryczne przecinarki ręczne występują w dwóch wariantach zasilania. Modele jednofazowe pracują z gniazda 230 V i pobierają prąd rzędu 12–16 A, dlatego obwód powinien mieć bezpiecznik o charakterystyce C 16 A — wersja B potrafi zadziałać już przy rozruchu silnika. Modele trójfazowe 400 V wymagają gniazda siłowego 16 A lub 32 A, ale rozkładają pobór na trzy fazy i utrzymują pełną moc 4–5 kW przy długim cięciu. Przed podłączeniem sprawdź obciążenie rozdzielnicy innym sprzętem.

Przekrój przewodu dobiera się do długości trasy zasilania. Do 25 m przy maszynie 230 V wystarczy przedłużacz o przekroju żyły 2,5 mm², powyżej 25 m stosuje się 4 mm². Zbyt cienki przewód powoduje spadek napięcia — silnik traci moment obrotowy, grzeje się i zużywa szybciej. Przewód zwinięty na bębnie działa jak cewka i dodatkowo się nagrzewa, dlatego bęben rozwijaj do końca. Przy cięciu na mokro cały tor zasilania chroni wyłącznik różnicowoprądowy 30 mA.

Napęd elektryczny nie wytwarza spalin, więc maszyna nadaje się do pracy w piwnicach, tunelach, szybach i wnętrzach budynków, gdzie sprzęt spalinowy wymagałby wymuszonej wentylacji. Zostaje jednak pył krzemionkowy. Cięcie na mokro z ciągłym podaniem wody wiąże pył przy tarczy i ogranicza zapylenie o ponad 90%, a cięcie na sucho wymaga odciągu z filtracją klasy M lub H. Operator pracuje w ochronnikach słuchu, okularach i półmasce, a stanowisko zabezpiecza wyłącznik różnicowoprądowy 30 mA.

Zasilanie sieciowe daje nieprzerwane źródło energii, dlatego maszyna elektryczna sprawdza się przy długich szczelinach dylatacyjnych i seryjnym cięciu ścian. Nie ma przerw na tankowanie ani wymiany akumulatora, który w maszynach bezprzewodowych wystarcza zwykle na kilkanaście minut cięcia. Ograniczeniem jest temperatura silnika — przy pełnym docisku co kilkanaście minut zwolnij posuw, żeby wentylator wychłodził uzwojenia. Przy tarczy 350–400 mm i głębokości cięcia 125–145 mm wydajność zależy głównie od stanu segmentów diamentowych.