Zacieraczki elektryczne

Wersje jednofazowe o mocy ok. 1,5–2,2 kW pracują z gniazda 230 V zabezpieczonego bezpiecznikiem 16 A i pobierają przy obciążeniu rzędu 8–11 A. Maszyny trójfazowe 3–4 kW wymagają rozdzielnicy budowlanej z gniazdem 400 V 16 A 5P, za to utrzymują moment obrotowy przy pełnym docisku tarczy i znoszą kilkugodzinną pracę ciągłą. Przy remontach w budynku wystarcza 230 V, przy posadzce przemysłowej sensowniejsze jest 400 V. Obwód zabezpiecz wyłącznikiem różnicowoprądowym 30 mA — maszyna pracuje na wilgotnym podłożu.

Decyduje przekrój żył i długość odcinka. Dla maszyny 230 V o poborze około 10 A do 25 m wystarcza przewód 3 × 1,5 mm², a na odcinku 25–50 m potrzebny jest 3 × 2,5 mm². Zbyt cienki kabel powoduje spadek napięcia i przegrzewanie uzwojeń, co przy pełnej tarczy kończy się zadziałaniem zabezpieczenia termicznego. Bęben rozwijaj do końca. Przy 400 V stosuje się przewody 5-żyłowe i gniazda 16 A 5P.

Zasilanie z agregatu jest możliwe pod warunkiem zapasu mocy na rozruch. Silnik indukcyjny w chwili startu pobiera 2–3 razy więcej prądu niż przy pracy ustalonej, więc do maszyny 2,2 kW dobiera się agregat o mocy ciągłej co najmniej 5 kVA, a do jednostki 4 kW — rzędu 8–10 kVA. Poza mocą liczy się stabilne 50 Hz i zapas na udar rozruchowy, dlatego agregat prądotwórczy bierze się z nadmiarem. Sam agregat ustawia się na zewnątrz obiektu — inaczej traci się główną zaletę maszyny elektrycznej, czyli pracę bez spalin w zamkniętym pomieszczeniu.

Maszyny elektryczne o średnicy roboczej 60–100 cm obsługują w praktyce od około 200 do 1500 m² na zmianę roboczą, zależnie od mocy, liczby przejść i tempa wiązania betonu. Wersja 230 V sprawdza się w mieszkaniach, piwnicach i mniejszych halach, wersja 400 V przy obiektach przemysłowych z rozdzielnicą. Powyżej kilku tysięcy metrów kwadratowych ograniczeniem przestaje być moc, a staje się przewód ciągnięty za maszyną — wtedy wydajniejsze są maszyny spalinowe lub samojezdne.