Malowarki drogowe

Malowarka drogowa to agregat hydrodynamiczny zabudowany na jezdnym wózku, z pistoletem na wysięgniku 5–15 cm nad nawierzchnią i celownikiem do prowadzenia linii. Odwzorowuje pas o stałej szerokości, zwykle 5–30 cm, na dystansie setek metrów. Agregat do ścian trzyma się w ręku i kryje płaszczyzny z wydajnością 100–400 m² na godzinę. Różni się też pompa: w malowarce pracuje na ściernych farbach drogowych i mikrokulce szklanej, a zbiornik ma zwykle 20–100 litrów.

Do oznakowania poziomego stosuje się farby drogowe cienkowarstwowe: rozpuszczalnikowe na asfalt, wodne akrylowe na parkingi i nawierzchnie sportowe, epoksydowe do betonu w halach. Zużycie mieści się orientacyjnie w przedziale 0,5–0,9 kg na metr kwadratowy powłoki, co przy linii 12 cm daje około 0,06–0,11 kg na metr bieżący. Miejsce postojowe 2,5 × 5,0 m obrysowane linią 10–12 cm to rzędu 1–1,5 kg farby. Linie odblaskowe wymagają mikrokulki szklanej.

Szerokość linii wynika z rozmiaru dyszy i wysokości pistoletu nad nawierzchnią, typowo w zakresie 5–30 cm. Linia segregacyjna i krawędziowa ma zwykle 12 cm, miejsca postojowe 10–12 cm, ciągi w halach 5–10 cm. Prostą linię uzyskuje się przez wytyczenie trasy sznurkiem kredowym, ustawienie celownika i równe tempo marszu, około 4–5 km/h. Wahania prędkości zmieniają grubość powłoki, dlatego wersje z napędem jezdnym dają powtarzalniejszy efekt niż maszyny pchane.

Zakup maszyny zwraca się tam, gdzie oznakowanie odnawia się cyklicznie: na parkingach handlowych i w halach powtarza się to zwykle co 1–3 lata, a przy dużym ruchu kołowym nawet co sezon. Skala robót jest tu policzalna: obrys jednego miejsca postojowego 2,5 × 5,0 m to około 15 m linii, więc parking na 100 stanowisk daje rzędu 1 200–1 500 m bieżących przy każdym odnowieniu. Własny sprzęt daje niezależność od terminów podwykonawcy i pozwala poprawić pojedyncze stanowiska bez zamawiania ekipy. Przy jednorazowym wytyczeniu kilkunastu miejsc sensowniejsze bywa zlecenie usługi.