Agregaty szpachlarskie

Zwykły agregat do farb poradzi sobie z gładzią tylko wtedy, gdy producent dopuszcza masy szpachlowe w instrukcji. Farba lateksowa ma lepkość rzędu kilku tysięcy mPa·s, a rozrobiona gładź kilkadziesiąt tysięcy — pompa zaprojektowana pod farbę pracuje wtedy na granicy 200 bar i szybko zużywa uszczelnienia oraz zawór zasysający. Praktyczny warunek to montaż dyszy o otworze co najmniej 0,6 mm i węża 3/8". Maszyny malarsko-szpachlarskie mają te elementy w standardzie, więc przy planach natrysku gładzi bezpieczniej wybrać je od razu.

Dysze do mas szpachlowych mieszczą się zwykle w przedziale 0,6–1,0 mm otworu. W kodzie dyszy pierwsza cyfra to połowa szerokości strumienia w calach z 30 cm, a dwie kolejne — otwór w tysięcznych cala: dysza 629 daje pas ok. 30 cm przy otworze 0,74 mm. Na ścianach używa się strumienia 25–35 cm, na sufitach i ościeżach węższego. Dysza się zużywa: otwór rośnie, strumień zaczyna się rwać, a zużycie masy potrafi wzrosnąć o kilkanaście procent.

Zużycie zależy od grubości warstwy i podłoża. Przy powłoce 1–2 mm na równym tynku gipsowym mieści się w przedziale ok. 1,2–2,5 kg suchej masy na metr kwadratowy, czyli podobnie jak przy nakładaniu ręcznym. Natrysk nie oszczędza materiału, tylko czas: jeden operator pokrywa 100–250 m²/h wobec 15–25 m²/h pracą ręczną. Przy wycenie doliczaj kilka procent na masę zostającą w wężu — przy kilkudziesięciu metrach to nawet kilka litrów.

Mycie zaczyna się bezpośrednio po natrysku, zanim masa zwiąże — gładzie gipsowe wiążą po ok. 30–60 minutach od rozrobienia, a resztki w wężu utwardzają się nieodwracalnie. Procedura to wypchnięcie materiału z węża wodą przy obniżonym ciśnieniu, płukanie obiegu do czystej wody i osobne przemycie dyszy oraz filtrów. Na dłuższy postój stosuje się płyn konserwujący chroniący uszczelnienia przed wysychaniem. Zaniedbane czyszczenie to najczęstsza przyczyna spadku ciśnienia i wymiany sekcji materiałowej.